درد بی پایان بی آبی

درد بی پایان بی آبی

حمید رضا حسانی | این روزها هر نشریه و مدیایی را باز کنیم بحران بی آبی گوشزد می شود. اما راه حل کجاست!؟ اینطور به نظر می رسد که همگی نشسته ایم تا همین اندک آب مانده هم تمام شود و آن وقت تازه شروع کنیم به غصه خوردن و تکرار چه کنیم!

بی شک قبل از آنکه دیر شود باید بسته های پیشنهادی را ارایه داد. در اینجا سعی می شود بدون حاشیه به سراغ راه حل هایی رفت که به ذهن نگارنده می رسد. امید آن است که کارشناسان مربوطه نیز پیشنهادات خود را ارایه داده و هر چه زودتر از این ورطه بی آبی و مشکلات آن رهایی یابیم.

۱- آبیاری نوین: بیشترین مصرف آب در بخش کشاورزی است. متاسفانه آبیاری و کشاورزی سنتی بیشترین مشکلات را در کشور ایران ایجاد کرده اند. اگر امروز که اندک آبی داریم را پاس بداریم و آبیاری زمین های زراعی را به روز کنیم امیدی برای بقای کشاورزی در ایران عزیز وجود دارد ،در غیر اینصورت بعد از اتمام منابع آبی و خشکسالی کامل هرگز راهی برای احیا کشاورزی وجود نخواهد داشت.

۲٫ کشت گیاهان دارویی و محصولاتی که نیاز آبی کم دارند: با توجه به محدوده جغرافیایی شهرستان ما کشت محصولاتی همچون گوجه فرنگی، هندوانه و … باید ممنوع شود و در عوض به سمت کشت، بسته بندی و اسانس گیری گیاهان دارویی برویم که نیاز به آبی فوق العاده کم، ارزش افزوده زیاد و پتانسیل صادرشدن را دارند.

۳٫ دامپروری : این صنعت نیز همچون کشاورزی نیاز به آب دارد امامصرف آنها کنترل شده است و همچنین با توجه به نبود زیرساختهای صنعتی در روستاها مارا به این سمت سوق می دهد. امروز می توانیم کمی از کشاورزی فاصله بگیریم و به صنایع تکمیلی بپردازیم، تا بدین شکل میزان درآمد خانواده حفظ شده و از کشاورزی سنتی خلاص شویم. لازم به ذکر است که این صنایع نیز باید به صورت نوین پایه گذاری گردد.

۴ – صنایع تبدیلی: یکی از مهمترین مسائلی که در کشور و در شهرستان های کوچک حایز اهمیت است، عدم وجود صنایع تبدیلی می باشد. متاسفانه همه ساله شاهد هدر رفتن بسیاری از محصولات در فصل برداشت هستیم. به طور مثال در فصل برداشت خرما ، هندوانه ، گوجه فرنگی و … در شهرستان خودمان یا سیب زمینی و مرکبات و … در شهرستانهای اطراف به دلیل عدم نیاز در زمان خاص مقادیر بسیاری از آن فاسد می شود . حال اگر صنایع کنسانتره گیری ، خشک کردن ،آب میوه، کمپوت، کنسرو، فریز و بسیاری دیگر وجود داشت ،می شد با ارزش افزوده چندین برابری آنها را به فروش رساند و یا صادر کرد.

۵- شرکت های دانش بنیان: امروز در کشور ایران حمایت های فراوانی از شرکت ها و پروژه های دانش بنیان انجام می شود. مزیت اصلی چنین شرکت هایی عدم اهمیت مکان است. هر کسی می تواند در هر کجای ایران عزیز فعالیت خود را انجام دهد و از ارزان بودن قیمت های مواداولیه برای تولید و احداث کارخانه در شهرهای کوچک استفاده بکند. امروزه شرکت های دانش بنیان که کار خود را در بستر اینترنت و فضای مجازی انجام می دهند به شدت در حال رشد هستند. همه به یک اندازه شانس رقابت دارند و در جامعه سنتی ایران به سرعت می شود دگرگونی ایجاد کرد. سایت دی جی کالا یا اپلیکیشن هایی همچون دیوار، نت برگ، اسنپ با ایده های کوچکی شکل گرفته اند و به شدت در حال پیشرفت هستند.

۶- صنایع تولیدی کوچک: وقتی صحبت از تولید می شود همگی ذهنمان به سمت کارخانه های تولیدی بزرگ همچون ایران خودرو و یا کارخانه مواد غذایی همچون دامداران و… می افتد. شما می توانید کارخانه های کوچک با تولید محدود و سرمایه کم داشته باشید. از مزیت های چنین کارخانه های کوچکی می توان به بازدهی بالای مدیریت شخصی، کنترل کیفیت مناسب بر محصولات و امید کارکنان برای کارخانه کوچک خود در مقایسه با کارخانه های خیلی بزرگ اشاره کرد.

در این مجال تلاش شد تا راه حل هایی برای رهایی از کشاورزی سنتی و جایگزین هایی برای درآمد خانوار به جای کشاورزی و رویکردی به صنایع دیگرارایه شود. نکته ای که در آخر دوباره به آن اشاره می کنم،وبسیاراهمیت دارد باورمندشدن مابه این امرمهم است که مرگ جامعه و کشاورزی نتیجه ی محتوم بی توجهی به چگونگی مصرف آب است. نگاهی به مشکل بی آبی برخی شهرهای ایران که دچار خشکسالی کامل شده اند ما را با این بحران بیشتر آشنا و خطر واقعی را گوشزد می کند.

برچسب ها
نمایش بیشتر

مطالب مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 + 16 =