امام علی (ع) می فرماید
۞ هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است. ۞
Wednesday, 17 July , 2019
امروز : چهارشنبه, ۲۶ تیر , ۱۳۹۸ - 15 ذو القعدة 1440
شناسه خبر : 12714
  پرینتخانه » 28, جامعه تاریخ انتشار : ۰۷ تیر ۱۳۹۸ - ۱۹:۴۷ | ارسال توسط :

بررسی یک مساله تربیتی

این روزها کلیپ هایی از شادی و رقص دانش آموزان در مدارس در فضای مجازی منتشر شده است. انتشار این‌کلیپ های شادی که معلوم نیست در کدام مدارس و در کجای ایران اتفاق افتاده اند و در برخی از آنها حتی ظن صدا گذاری می رود، حساسیت هایی را در سطوح عالی مدیریتی برانگیخته است.
بررسی یک مساله تربیتی

این روزها کلیپ هایی از شادی و رقص دانش آموزان در مدارس در فضای مجازی منتشر شده است. انتشار این‌کلیپ های شادی که معلوم نیست در کدام مدارس و در کجای ایران اتفاق افتاده اند و در برخی از آنها حتی ظن صدا گذاری می رود، حساسیت هایی را در سطوح عالی مدیریتی برانگیخته است.

در سه چهار مورد که من دیدم دانش آموزان ابتدایی و یا متوسطه در حین یک‌جشن یا مراسم صبح گاه ترانه ای را با هم می خوانند.

این‌کلیپ ها به احتمال زیاد مربوط به چند روز اخیر نیست و انتشار ان ها در این ایام به دلیل حساسیت های جدیدی است که این روزها در مورد سند توسعه یونسکو ابراز شده است.

با وجه سیاسی این قضیه و استفاده ای ابزاری که عده ای برای حمله و توهین به مدیران آموزش و پرورش از این کلیپ ها کرده اند کاری ندارم که این کار بسیار سخیفی است.

اگر کسانی با وزیر یا دیگر مدیران آموزش و پرورش مشکل دارند و یا به روش مدیریتی آنها نقد دارند باید اصل مشکل را مطرح کنند و نقد را از مجرای درست و دقیق و اثر بخش آن انجام دهند و گرنه هیچ‌کس نیست که نداند که تیم مدیریتی امروز آموزش و پرورش به دنبال ترویج ابتذال در مدارس نیست.

توجه من به این بخش از ماجراست که وقتی دانش آموزان در ضمن حرکت های ورزش صبح گاهی و یا در ضمن یک جشن تولد ترانه ای سخیف و بی معنی و مبتذل ولی ریتمیک می خوانند چه باید کرد؟

در مقابل این وضع به نظرم به شکل های زیر می توان واکنش نشان داد:

یک. عوامل مدرسه هم با آنها هم نوا شوند و شور و حرارت جشن را بالاتر ببرند! و در شادی بچه ها همان طور که آنان می خواهند شریک بشوند.

دو. در مقابل رفتار آنان سکوت معنادار و حاکی از نارضایتی داشته باشند اما مانع از ابراز احساسات آنی آنان نشوند .

سه. دانش آموزان را با فشار خشونت ساکت کنند و مانع از ادامه شادی آنان بشوند.

در فرض اول آنان کلا مشکلی نمی بینند و خوب طبیعتا در جهت اصلاح رفتار دانش آموزان هم تلاشی نمی کنند. در حالی که هم خوانی ترانه های مبتذل و سبک باید جایش را به هم خوانی معنادار و فاخر بدهد و بچه ها چیزهایی را با هم بخوانند که در تعالی اخلاق و شخصیت آنها و پرورش فضیلت های اخلاقی در آنان موثر باشد .

پس روش اول اشتباه است و مدرسه را که محیطی تربیتی و ضابطه مند است به محیطی بی در و دروازه و بی بند و بار تبدیل می کند و با سنت تعلیم و تربیت ناسازگار است.

در فرض سوم هم که رفتاری خشونت بار و منزجر کننده است هیچ منفعت تربیتی نیست. بچه ها در ان‌جلسه ساکت می شوند ولی رفتار آنها و رویکرد آنها اصلاح نمی شود و تربیت نمی شوند. در این روش سوم‌ صورت مساله پاک‌می شود ولی مساله سر جای خودش هست.

به نظر من بدون اعمال خشونت باید بروز این رفتارها از سوی دانش آموزان را به عنوان علامت خطر و زنگ هشداری تلقی کرد و با مشاهده این رفتارها با تشکیل جلسات بحث و بررسی و مشاوره در جریان‌مدیریت آموزشی برای حذف جنبه های غیر تربیتی و مضر این رفتارها چاره جویی کرد.

من فکر می کنم وزارت آموزش و پرورش نیز نباید در مقابل انتشار شانتاژ گونه این‌گونه کلیپ ها عکس العمل انفعالی نشان دهد بلکه باید اولا حدود مشکل معلوم شود و تعدد و میزان شیوع این‌گونه موارد بررسی شود و ثانیا برای رفع مشکل چاره جویی شود.

برکناری مدیران که نائب رئیس محترم‌مجلس پیشنهاد کرده است نیز روش خشونت آمیز و بی نتیجه سوم است و ره به جایی نمی برد.

این روزها کلیپ هایی از شادی و رقص دانش آموزان در مدارس در فضای مجازی منتشر شده است. انتشار این‌کلیپ های شادی که معلوم نیست در کدام مدارس و در کجای ایران اتفاق افتاده اند و در برخی از آنها حتی ظن صدا گذاری می رود، حساسیت هایی را در سطوح عالی مدیریتی برانگیخته است.

در سه چهار مورد که من دیدم دانش آموزان ابتدایی و یا متوسطه در حین یک‌جشن یا مراسم صبح گاه ترانه ای را با هم می خوانند.

این‌کلیپ ها به احتمال زیاد مربوط به چند روز اخیر نیست و انتشار ان ها در این ایام به دلیل حساسیت های جدیدی است که این روزها در مورد سند توسعه یونسکو ابراز شده است.

با وجه سیاسی این قضیه و استفاده ای ابزاری که عده ای برای حمله و توهین به مدیران آموزش و پرورش از این کلیپ ها کرده اند کاری ندارم که این کار بسیار سخیفی است.

اگر کسانی با وزیر یا دیگر مدیران آموزش و پرورش مشکل دارند و یا به روش مدیریتی آنها نقد دارند باید اصل مشکل را مطرح کنند و نقد را از مجرای درست و دقیق و اثر بخش آن انجام دهند و گرنه هیچ‌کس نیست که نداند که تیم مدیریتی امروز آموزش و پرورش به دنبال ترویج ابتذال در مدارس نیست.

توجه من به این بخش از ماجراست که وقتی دانش آموزان در ضمن حرکت های ورزش صبح گاهی و یا در ضمن یک جشن تولد ترانه ای سخیف و بی معنی و مبتذل ولی ریتمیک می خوانند چه باید کرد؟

در مقابل این وضع به نظرم به شکل های زیر می توان واکنش نشان داد:

یک. عوامل مدرسه هم با آنها هم نوا شوند و شور و حرارت جشن را بالاتر ببرند! و در شادی بچه ها همان طور که آنان می خواهند شریک بشوند.

دو. در مقابل رفتار آنان سکوت معنادار و حاکی از نارضایتی داشته باشند اما مانع از ابراز احساسات آنی آنان نشوند .

سه. دانش آموزان را با فشار خشونت ساکت کنند و مانع از ادامه شادی آنان بشوند.

در فرض اول آنان کلا مشکلی نمی بینند و خوب طبیعتا در جهت اصلاح رفتار دانش آموزان هم تلاشی نمی کنند. در حالی که هم خوانی ترانه های مبتذل و سبک باید جایش را به هم خوانی معنادار و فاخر بدهد و بچه ها چیزهایی را با هم بخوانند که در تعالی اخلاق و شخصیت آنها و پرورش فضیلت های اخلاقی در آنان موثر باشد .

پس روش اول اشتباه است و مدرسه را که محیطی تربیتی و ضابطه مند است به محیطی بی در و دروازه و بی بند و بار تبدیل می کند و با سنت تعلیم و تربیت ناسازگار است.

در فرض سوم هم که رفتاری خشونت بار و منزجر کننده است هیچ منفعت تربیتی نیست. بچه ها در ان‌جلسه ساکت می شوند ولی رفتار آنها و رویکرد آنها اصلاح نمی شود و تربیت نمی شوند. در این روش سوم‌ صورت مساله پاک‌می شود ولی مساله سر جای خودش هست.

به نظر من بدون اعمال خشونت باید بروز این رفتارها از سوی دانش آموزان را به عنوان علامت خطر و زنگ هشداری تلقی کرد و با مشاهده این رفتارها با تشکیل جلسات بحث و بررسی و مشاوره در جریان‌مدیریت آموزشی برای حذف جنبه های غیر تربیتی و مضر این رفتارها چاره جویی کرد.

من فکر می کنم وزارت آموزش و پرورش نیز نباید در مقابل انتشار شانتاژ گونه این‌گونه کلیپ ها عکس العمل انفعالی نشان دهد بلکه باید اولا حدود مشکل معلوم شود و تعدد و میزان شیوع این‌گونه موارد بررسی شود و ثانیا برای رفع مشکل چاره جویی شود.

برکناری مدیران که نائب رئیس محترم‌مجلس پیشنهاد کرده است نیز روش خشونت آمیز و بی نتیجه سوم است و ره به جایی نمی برد.

نویسنده : عبدالرسول عمادی | منبع خبر : چارطاقی شماره 28
به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰

لطفاً براي ارسال دیدگاه، ابتدا وارد حساب كاربري خود بشويد