فرهنگچارطاقی شماره یازده

وابستگی تولید و توسعه شهر به رسانه ها

هدایت بحرانی فرد

تا چندی قبل به برکت تلاش اخلاق محور همه مردم شهرمان، اغلب نیازهای زندگی به حد خودکفا ( یا همان اقتصاد مقاومتی ) در داخل تولید می شد.

مشاغل خانگی فراگیر و رایج بود. مرد و زن، بزرگ و کوچک درتکاپوی تولید یا ارائه دهنده نوعی خدمت بودند.  مواد غذائی، مصالح ساختمانی، وسایل سرمایش و گرمایش، آرایش و بهداشت، فرش و زیرانداز، ابزار کار و خدمات؛  همه از تولیدات بومی بودند.  کالا و اجناسی که امکان تولید نداشت،  باصدور مازاد محصولات کشاورزی و  دامی و فرش وغیره؛ ورعایت صرفه جوئی درمصرف، وارد میگردید.

تقسیم کار درست و متوازن صورت گرفته بود. همه به حاصل کار و همکاری یکدیگر نیاز داشتند.  روابط در نهایت احترام و عطوفت برقرار بود. جامعه گرائی و اولویت نفع جمعی سرلوحه اندیشه و کردار همه شهروندان قرارداشت.

ترسیم  مشابهی از کار و زندگانی همگرا محور آنروز شهرمان در کتاب زیبای”گانگ هو، دوست من” اثر دانشمند علم مدیریت (کنت بلانچارد) تحریر شده است.

یکی ازعوامل اصلی و موثر درپایداری و پایبندی کسب و کار و شاغلین آن روز، اطلاع رسانی صحیح و به موقع توسط بزرگان خانواده به فرزندان، و اساتید به شاگردان بود، که چهره به چهره صورت می گرفت. اما بعدها، چون رسانه مناسب برای انعکاس ارزش آفرینی مردم وجود نداشت، رویاهای کارافرینان پژمرد و  کارگاهها یکی یکی تعطیل شدند. درنتیجه جامعه به مصرف گرائی سوق پیدا کرد.

امروز بیکاری، کمبود امکانات شهری و دیگرتنگناها به حدی است که بسیاری از شهروندان درتکاپوی اقل توان برای مهاجرت به مناطق برخوردار می باشند. علاوه برمهاجرت، نرخ رشد ثروت شهر،  درمقایسه با دیگرشهرهای کشور، چندان مطلوب به نظر نمی آید و هنوز از  ثروت فراهم شده پدران هم بهره می گیریم.(انباشت ثروت روبه تزاید درجهان را ۲۵۰تریلیون دلارتخمین زده اند که گویا ایران با دارا بودن ۱% جمعیت جهان، سهم یک دهم درصد ازآن را دارد).

اگر ما شهروندان(به ویژه فرهیختگان و اشخاص روشن جامعه) در نوع نگرش و میزان توجهات جاری خود به سرنوشت شهر تجدید نظر نکنیم،  دگرگونی هائی که جهان درحال ورود به دنیای پیچیده عصر دیجیتال و هوش مصنوعی ایجاد می کند، دیر یا زود؛ نسلهای بعدی ما را به حاشیه نشینی خواهند کشاند.

حقیقت آن است که همه از اعماق وجود طالب توسعه و پیشرفت زادگاه هستیم. با این علاقه مندی، برای ایجاد و تقویت زیرساختهای توسعه و تعالی شهرمشارکت عملی لازم است.

یکی از نخستین ابزار زیر بنائی توسعه، وجود رسانه های قوی و پرنفوذ محلی است.

همچنانکه جوامع پیشرفته تر دنیا،  رسانه های قوی تر و قدیم تردارند (در آمریکا، آسوشیتدپرس با۱۷۱ سال قدمت، سالیانه میلیارد ها دلار درامد فروش اطلاعات به حدود۱۷۰۰روزنامه و ۵۰۰ شبکه رادیوئی سراسر جهان دارد . دربریتانیا رویترز ۱۶۶سال و در فرانسه فرانس پرس ۱۶۴ سال قدمت دارند و هرکدام پرصلابت و با نفوذ درخدمت تعالی جامعه خویش می باشند)

همه رسانه های معتبر در جوامع خود نقشی پیشران به سوی توسعه دارند.  بخش زیادی از اطلاعات مورد نیاز محققان را رسانه ها پوشش می دهند. سهم قابل توجهی از دانش و تکنولوژی جدید و  روزآمد، حاصل اصلاح  داده های رسانه ها ست که فرصت نقش آفرینی برای کارافرینان و سرمایه گذاران  فراهم می آورد.

درشهر ما به تناسب ارتقاء سطح دانائی و توانائی افراد و توسعه جمعیت و نیازهای آن، تشکیل رسانه از سال ها قبل لازم بود .

اکنون که به همت والای صاحب امتیاز محترم و فرهیخته،  ماهنامه حاضر  درمدار تهیه و انتشار قرارگرفته است؛ برای موفقیت درایفای رسالت رسانه ای خویش، ازجمله: تهیه و نشر مطالب وزین و معتبری که انعکاس شایسته فرهنگ و شعور والای شهروندان باشد، و به حد جامع و کمال از عهده گرداوری اخبار و اطلاعات کار وتلاش صادقانه و موثر مدیران و مردم نسبت به بهبود شرایط جامعه براید، و ذخیره غنی از امار و اطلاعات موردنیاز کارافرینان در اختیار داشته باشد، و بالاخره زبان گویای شهروندان، و بیان کننده جذابیتها و فرصتهای موجود شهر باشد؛ ضروری است با مشارکت مردمی، منابع مالی و معنوی کافی برای تامین نیروی انسانی شایسته و کامل، فضای کار و ابزار کارپیشرفته و سایر ملزومات مورد نیاز  فراهم گردد.

مسلم است که ازمحل فروش تیراژ و درامد شخصی صاحب امتیاز ، هزینه ها و نیازمندیهای این اقدام ارزشمند و حیثیتی جامعه، پوشش داده نمی شود.

خدمات جمعی و فراگیر، فقط با تلاش و حمایت جمعی حفظ و ماندگار می شود. از این رو، شایسته است همه مدیران شهر و افراد متمکن و توسعه گرا، با احساس تعلق نسبت به اولین ماهنامه محلی،  برای دوام عزتمند و مقتدرانه آن حمایت مادی و معنوی خویش را قرین سازند.

برچسب ها

مطالب مشابه

دیدگاهتان را بنویسید